© Jonas Vermeulen en boris van Severen

The only way

The only way is UP info

Een elektro-opera waarin Boris Van Severen en Jonas Vermeulen vanuit twee dj booths live muziek én (neon-)quotes tegen elkaar op samplen.

In The only way is UP komen vier hoofdpersonages aan het woord op verschillende sleutelmomenten in hun leven: als kind, puber, jongvolwassene, dertiger, veertiger en vijftiger. Hoezeer verandert je houding tegenover bepaalde thema’s naarmate je ouder wordt? In hoeverre is de manier waarop je in het leven staat al van jongs af aan bepaald? Is er een manier om ouder worden niet langer als een eliminatie van mogelijkheden te beschouwen maar als iets om naar uit te kijken? Boris en Jonas zoeken het uit in een voorstelling over alledaagse dingen, in een surreëel universum dat alles wegheeft van een langgerekte lsd-trip.

The only way is UP is een voorstelling van Boris en Jonas en wordt gemaakt bij CAMPO.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
24/5/201720:30GentCampo
25/5/201720:30GentCampo
26/5/201720:30GentCampo
30/5/201720:30AmsterdamBrakke Grond
31/5/201720:30AmsterdamBrakke Grond
8/12/201720:00AntwerpenHet Paleis
9/12/201720:00AntwerpenHet Paleis
9/1/201820:30RoeselareDe Spil
19/1/201820:00BrusselBronks
31/1/201820:30TongerenDe Velinx
2/2/201820:30TieltMalpertuis

is up

© d e t h e a t e r m a k e r
© FERRE
© d e t h e a t e r m a k e r

if you please

if you please info

Simon Van Schuylenbergh, Siska Baeck en Dennis Tiecken
werken aan if you please & other gestures

 

Ik moet
er
zijn
om te
kunnen
luisteren
naar wat
de dingen
me
te zeggen
hebben
hebben ze
iets te
zeggen
of
hebben ze
enkel
mij
iets
te zeggen
ik wil zeggen
dat het
waarschijnlijk
misschien
alleen
maar
door mijn
aanwezigheid
komt
dat materie
lijkt
te spreken

 

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
29/4/201719:00AntwerpenHet Bos

Decoratelier is een langdurig project van Jozef Wouters dat vertrekt vanuit een ruimte, het Decoratelier, waar plaats is voor zowel decorbouwers als publiek, discipline overschrijdende samenwerkingen en sociaal experiment. Vanuit een oud fabriekspand bouwt Jozef verder op de voorstelling INFINI 1 – 15 (Kunstenfestival 2016) waarvoor een groep uiteenlopende kunstenaars en opdrachtgevers niet alleen elkaar ontmoetten maar ook de ambachtsmannen, technici, de studenten, stagiairs en de lokale arbeidskrachten die samen hun decors maakten. Door mensen een ruimte te laten delen wordt Decoratelier een niet-tijdelijke werkplaats voor het bouwend zoeken naar de steeds veranderende ruimtes waarin kunst-, denk- en handwerklieden elkaar ontmoeten. Een midden tussen persoonlijk atelier, functionele fabriek, onafhankelijk kunstwerk en verbeeldde ruimte.

 

Decoratelier is gevestigd in de Liverpoolstraat 24, Molenbeek.

© FERRE
© test

TOTALLY

TOTALLY

Met TOTALLY proberen Dries Gijsels en Renée Goethijn een voorstelling te maken waarin niets kan misgaan. Met alles houden ze rekening: de mogelijkheid van een lege zaal, een vergeten lap tekst die de hele betekenis verandert, brand, een overstroming, het overlijden van een acteur op scène. Hoezeer zijn we doordrongen geraakt van het geloof dat de werkelijkheid volledig controleerbaar is Kunnen we nog om met het onverwachte? En als er niets mag misgaan, kan er dan nog iets wezenlijks gebeuren?

 

concept en regie: Renée Goethijn, Dries Gijsels. spel: David Chazam, Lotte Diependaele, Micha Goldberg, Femke Stallaert. dramaturgisch advies: Sébastien Hendrickx
productie: Kunstenwerkplaats Pianofabriek, Kultuurfaktorij Monty
coproductie: C-mine cultuurcentrum / werkplaats, d e t h e a t e r m a k e r
met de steun van: de Vlaamse Overheid en de Vlaamse Gemeenschapscommissie Brussel

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
10/2/201720:30AntwerpenMonty
11/2/201720:30AntwerpenMonty
22/2/201720:30MechelenKC nOna
11/3/201720:30BruggeKAAP/De Werf
22/9/201720:00GenkC-Mine
1/10/201719:00Ternatcc De Plooter

© FERRE

 

 

 

 

 

© d e t h e a t e r m a k e r

If there weren't any blacks you'd have to invent them

Aurelie info

If there weren’t any blacks you’d have to invent them is een film van Johnny Speight uit 1968. Bijna exact vijftig jaar later spelen vijf acteurs in een re-enactment zestien rollen.

 

Aurelie Di Marino, Benjamin Op de Beeck, Btissame Bourrich, Nona Buhrs and Ahilan Ratnamohan keren het script binnenstebuiten als een historisch document. Is het verlangen naar segregatie een inherent menselijke eigenschap? Hebben we het verlangen naar vrijheid volledig geïncorporeerd? Wat is er nog over van de opgedeelde samenleving waar Speight de draak mee stak? Welke rollen nemen we vandaag allemaal aan? Hoeveel verschillende rollen kan een mens van de 21ste eeuw tegelijkertijd aannemen? Wat is veranderd en wat is hetzelfde gebleven? Wat is er complexer geworden?

 

If there weren’t any blacks you’d have to invent them is een project van Aurelie di Marino geproduceerd door de beursschouwburg in co-productie met De Grote Post, C-mine en
d e t h e a t e r m a k e r.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
21/12/201720:30Brusselbeursschouwburg
22/12/201720:30Brusselbeursschouwburg

© FERRE
© d e t h e a t e r m a k e r

Love at First Sight 2017

Love at first Sight

een festival met werk van (nieuwe) artiesten
op diverse plekken in hartje Antwerpen
samengesteld door een tijdelijke alliantie van
Arenberg, De Studio, d e t h e a t e r m a k e r,
Monty, Toneelhuis, Troubleyn / Jan Fabre en Zuidpool.
zie ook de Love website

 

Vanuit d e t h e a t e r m a k e r doen mee:
Louis Janssens & Ferre Marnef met Galileo
Talitha De Decker met Tinkling I
Wild Vlees met An incomplete life http://www.wildvlees.com/
TRANSFO COLLECT met TERRA FORM*2.0

© Toneelhuis
© d e t h e a t e r m a k e r
© d e t h e a t e r m a k e r

reflectie:

reflectie:

Roos Euwe schrijft vanuit haar positie als vaste dramaturg van BOG. een reflectie rondom het werk en de werkprocessen van BOG. de afgelopen vier jaar. Ze wordt hierin bijgestaan door dramaturg Séba Hendrickx en vormgever Gerard Leysen van Afreux.

 

Fragment

Fragment

Een tijdelijke ordening

In 1988 merkt dramaturge Marianne van Kerkhoven op dat het enkele jaren eerder nog ondenkbaar leek dat er in de scheikunde en wiskunde chaos kon bestaan. Maar ze ziet dat in verschillende wetenschappen de universele geldigheid van wetten bevraagd wordt. Ze ziet in de kunsten dat grensoverschrijdingen een veelheid aan tekens en betekenissen opleveren en dat het ons ontbreekt aan een theoretisch kader om het te vatten. ‘We lezen wat Barthes en Foucault, Baudrillard of Susan Sontag, waarvan we niet eens meer kunnen zeggen — ook hier lijkt disciplinevervaging aan de orde te zijn — of we nu met filosofen, sociologen ofwel dichters te doen hebben.’

In 1988 werden vijf van de zes mensen geboren die samen BOG. zouden gaan vormen (de zesde kwam een klein jaar later). De ontwikkeling die Marianne van Kerkhoven beschrijft hebben we niet meegemaakt omdat we er middenin zijn begonnen. We weten niet beter dan dat niets in de wereld volgens één theorie te lezen of te begrijpen is. We zijn ons er zeer bewust van. Soms zo bewust dat het ons lam legt en pleinvrees bezorgt omdat de hele wereld op dat plein is en op -tig manieren bij ons binnenkomt. We weten dat iedereen het (de wereld) vanuit zijn/haar eigen wereldbeeld bekijkt: elke nieuwslezer, elke foto, elk verhaal, elke ervaringsdeskundige, elke mens. We zijn opgegroeid in een levende jungle van informatie waarin je steeds zelf een ordening moet scheppen waarbij het ene moment een kattenfilmpje belangrijk is en het andere moment een politieke speech en o ja dat artikel over die nieuwe tentoonstelling.

Kort geleden schreef iemand dat de traditionele theatercanon voor deze generatie slechts één van de vele cultuuruitingen is die de voedingsbodem vormt voor theaterwerk. Het verbaast me dat het geschreven wordt, zo vanzelfsprekend is het voor mij (als een vis in het water). Voor BOG. is het vanzelfsprekend dat theater een klein deel vormt. Tijdens repetitieperiodes lezen we meer dichtbundels dan theaterteksten. Ook meer romans dan theaterteksten en ook meer artikelen en essays. Niet omdat we geen theaterteksten meer lezen maar omdat het onderscheid tussen een roman, een gedicht of toneeltekst, tussen tekst of beeld niet van belang is om een inspiratie te zijn (ik denk trouwens dat dat niet per se iets nieuws is). Er zijn ook andere manieren om inspiratiebronnen te bekijken dan op discipline. Op thema bijvoorbeeld, op kleur, op klank, op kijkhouding. De zoektocht van BOG. naar een (tijdelijke) ordening is geen ontkenning van de complexe en multi-interpretabele wereld, het is er juist een bevestiging van. Wetende dat een ordening altijd anders kan zoekt BOG. er in voorstellingen naar. Hoewel het overzicht dat daaruit voortkomt net zo tijdelijk is, hopen we dat het scheppen ervan toch niet voor niets is.

© Roos Euwe
© d e t h e a t e r m a k e r

TERRA FORM*

TERRA FORM* 2.0

In 2016 werd binnen Transfo Collect in verschillende stadia collectief gewerkt aan TERRA FORM*2.0: in een tijd waar de grond steeds vaker van onder je voeten wordt uitgetrokken gaat Transfo Collect op zoek naar wat nieuwe gemeenschappelijke grond kan inhouden. Na de collectieve voorstelling TERRA FORM* werkten verschillende leden van Transfo Collect in april 2017 aan hun eigen interpretatie van begrippen als ‘biosfeer’, ’terraformation’, ’thuis’ en ‘grond’. Aurelie di Marino was één van de begeleiders. Een deel van het materiaal ontstaan tijdens TERRA FORM* is te zien op Love at First Sight 2017 als TERRA FORM * 2.0.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
17/9/201717:00AntwerpenTroubleyn

2.0

© d e t h e a t e r m a k e r
© deSingel

De Parade van mannen, vrouwen en diegenen die vanuit de verte op vliegen lijken.

De Parade info

is een levende sculptuur van Thomas Verstraeten. Op basis van een zelfverzonnen, maar tevens allesomvattend classificatiesysteem tracht Thomas orde aan te brengen in de chaos van de straat, de stad en bij uitbreiding de wereld.

‘Ik stel me de parade voor als een militair defilé voor de nationale feestdag. Maar in plaats van leopardtanks zijn er bussen en trams, in plaats van para’s en geniesoldaten zijn er straatmuzikanten en brandweermannen, joggers en cricketspelers, junks en hangjongeren, zakenmannen en fashionista’s. De hele stad verzamelt in één beeld, één sculptuur van mensen. In mijn parade lopen geen helden, neen, het zijn mensen zoals u en ik, geplukt van de straat, te voet en op de fiets. Er heerst een soort van ingehouden vreugde want alles en iedereen heeft een plaats. Elk onderdeel heeft een eigen compositie. Op een tribune langs het parcours beeld ik me in dat het publiek zit te kijken naar de voorbijtrekkende stad, in al zijn volheid en al zijn diversiteit. Het is als een prachtige luchtspiegeling, een breekbare utopie.’

De parade is een werk van Thomas Verstraeten met inwoners van de Stad Antwerpen,
geproduceerd door d e t h e a t e r m a k e r, DeSingel en Het Bos.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
20/5/201722:00AntwerpenFrederik Van Eedenplein, Linkeroever

© Tom Koppens

De mooiste dingen ontstaan in gesprek met anderen

Thomas vertelt over zijn eerstvolgende project, een parade waarin hij grip probeert te krijgen op de realiteit door een ordening aan te brengen in de werkelijkheid, de chaos van de stad. ‘Het moet een levende sculptuur worden waarin alles, op alle mogelijke manieren, in verschillende categorieën geordend wordt.’ ‘Alles?’ vraag ik. ‘Alles’, knikt hij en hij kijkt om zich heen. ‘Verkeersborden, banken, vuilbakken, brievenbussen. Ratten, konijnen van het stadspark, katten, honden met hun baasjes. Bussen, trams, mensen met een Aldi-zak, mensen met een zak van Delhaize, mensen met kinderwagens, Joden, Marokkanen in chique BMW’s, schoolklassen, advocaten, zakenmannen in pak, kunstenaars sjofel op de fiets. Alles.’

In het boek Het wilde denken van Claude Levi-Strauss las hij hoe het wetenschappelijke, westerse denken naast het wilde, meer associatieve denken kan worden geplaatst. ‘Levi-Strauss schrijft over inheemse volkeren die veel meer taxonomieën hebben voor bepaalde plantensoorten dan de westerse, zogezegd objectieve indeling. Er zijn altijd andere indelingen mogelijk.  Maar het is ook een onmogelijke opdracht om alles een plek te geven. Je kunt net zoveel categorieën maken als er mensen, dingen en dieren zijn. Ik las ook eens dat in de nationale parade van Congo, naast de tanks en het legermaterieel, ook de vuilniswagens meerijden. Dat vind ik supergoed, dat zij er ook bij horen.’
Zijn blik wordt plots gevangen door twee jongetjes die vlak langs ons rijden met grote gele fietshelmen op hun kop.
‘Zag je dat?’

Thomas’ blik doet me denken aan een artikel van Georges Perec:

Hoe moeten we spreken over de gewone dingen, of liever, hoe komen we ze op het spoor, hoe krijgen we ze te pakken, hoe rukken we ze los uit het slijk waarin ze vastzitten, hoe geven we ze een betekenis, een taal — zodat ze eindelijk terug spreken over wat is, over wat wij zijn.

 

Thomas: ‘Ik heb het gevoel dat ik als kunstenaar en met FC Bergman deel uitmaak van een generatie die alles door elkaar laat lopen, voor wie de grenzen tussen disciplines irrelevant zijn geworden. Net als het onderscheid tussen vorm en inhoud. Ik vind het lastig wanneer mensen in het kijken naar de voorstellingen van FC Bergman dat onderscheid proberen te maken.’ Desalniettemin biedt de context van beeldende kunst Thomas weer andere mogelijkheden dan de theaterzaal. Hij verwijst naar een essay van Bart Verschaffel waarin theatraliteit niet wordt uitgelegd als het creëren van een fictie, maar het idealiseren van tijd en ruimte. ‘Het gaat niet om het creëren van een nieuwe werkelijkheid maar van een gespeelde, verhevigde werkelijkheid.’

 

Kort geleden toonde Thomas zijn werk Re-enactments: seekers of fame and fortune in Extra City. Het is een serie performances waarin hij straatmuzikanten en bedelaars naspeelt die hij eerder in Brussel en Antwerpen had gezien, zo exact mogelijk, tot in alle details: de kleding, jassen, mutsen, schoenen, de bewegingen, de mimiek, de woorden. Levensechte personages die, nagespeeld door een acteur in een tentoonstellingsruimte, veranderden in fictieve figuren. Echter, zijn de acts in eerste instantie niet ook al fictief? Ze zijn toch ook voorbereid, de bedelaars hebben ervoor gekozen om die jas aan te trekken, om het petje voor geld op die manier op de grond te leggen. ‘Maar het is een fictie waar niemand naar kijkt, en is het dan nog wel fictie? Als ik hun voorstellingen van de straat naar de scène verplaats, met een acteur die het dan exact naspeelt, hoe zit dat? Kan ik door dat na te spelen tot een nieuwe essentie komen, of mensen laten weten dat het wel belangrijk is om daar naar te kijken?’ De tentoonstellingsruimte en de onbaatzuchtige relatie tussen het werk en de toeschouwer zijn hiervoor essentieel. ‘Ik maak er natuurlijk ook een totaal kunstmatige situatie van, want op straat passeren de mensen, maar in een galerie niet meer, en blijven ze staan. Dat maakt het tot iets heel raar en confronterend, ook naar dat publiek toe. Het problematiseert de situatie waarin de toeschouwer zich bevindt. Dat kun je moeilijk binnen een theater doen omdat je dan mensen op een tribune zet.’

Thomas bladert in de map met ideeën en wijst op een tekening. ‘Dit is iets dat na de parade moet komen. Ik was in Parijs en zag een koppel op straat staan naast een parkeermeter. De vrouw was heel diep aan het huilen in de armen van die man, en die man keek recht in mijn ogen, uitdrukkingsloos. Ik vond dat van zo’n onversneden emotie, zo theatraal en tegelijkertijd zo klein en herkenbaar. De kleinheid ervan vind ik diep ontroerend. Na die parade moet ik ergens één of twee maanden gaan staan met een vrouw in mijn armen die huilt terwijl ik rechtdoor kijk. Het is klein maar ook groot, doordat het uitgestrekt is in tijd.’

 

  • – Fragment uit een gesprek met Thomas Verstraeten opgetekend door Roos Euwe, juni 2015
© AFREUX
© d e t h e a t e r m a k e r

Performing the self

Performing the self

At Mestizo Arts Festival 2016 Enrica Camporesi and Elena Mazzi showed the first draft of their text-based performance Performing the self – the interview.

In 2017 they are developing their performance with the help and support of Mestizo Arts Festival, schrijfatelier Theater Zuidpool, Rataplan, De Vooruit, Fonds voor Talentsontwikkeling Stad Antwerpen, Thalie Art Foundation, Musumeci Contemporary and d e t h e a t e r m a k e r.

Performing the self – the interview is an intimate dialogue about trust, credibility, mutual expectations and to show your own truth.

Welcome.
This is an open inquiry about the implicit value of credibility in the making of our decisions.

(pause)

Would you consider the following questions and reflect on how much trust would you need to let someone take care of your kid for an hour? Or to give someone a job as an office cleaner? How do you establish if someone is credible enough (and how enough is “enough”) to get the keys of your house? To drive your car? To be chosen as your psychologist? Is a credible person a woman who lies about her age? A teenager who hides the fact of being adopted? A man who pays a fortune to a forger for a fake new passport?

Every day we calibrate our trust, we weigh it carefully or rather instinctively to get to the conclusion. A conclusion. This instinctive process is an ancestral remnant which is fundamental to our survival. Why should we doubt it?

(pause)

But can we always trust in trust? How can someone try to take a distance from such a rooted and essential mechanism of judgment? Why should we struggle to achieve neutrality in the evaluation of another human being?

SCENE 1

(Shutter opens in retro-projection. Acid yellowish light. On proscenium, long and high curtain from wall to wall hides what happens on stage. The audience sees only sharp shadows on the screen. On stage a woman – P.O. – is sitting at a table, waiting for someone. Somewhere behind, a man – A.S. – quotes a poem)

لكنّ للذكرى يدان خفيفتان

تهيّجان الأرض بالحمّى

و للذكرى

روائح زهرةٍ ليليّةٍ

تبكي

و توقظ في دم المنفيّ حاجته إلى الإنشاد

كوني مرتقى شجني أجد زمني

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
7/10/201711:30BrusselThalielab
8/10/201711:30BrusselThalielab
21/10/201720:00AntwerpenRataplan
29/11/201720:00GentVictoria Deluxe

© Enrica Camporesi

As long as I am... I'm not...

As long as I am info

Paola Madrid en Citlatti Avalos, twee danseressen uit Mexico, opgeleid op dezelfde dansschool, ontmoeten elkaar in een gestructureerde improvisatie. Vanuit hun eigen ervaringen, dromen, verwachtingen en benadering, zoeken ze naar een gezamenlijke taal.

Hun onderzoek As long as I am… I’m not werd getoond om Mestizo Arts Festival 2016 en wordt in 2017 voorgezet met steun van de Pianofabriek, MAF en d e t h e a t e r m a k e r met toonmomenten tijdens BOSDANS. Op Mestizo Arts Festival 2017 presenteren Paola en Citlatti allebei een solo: Citlatti presenteert haar werk tijdens een work-in-progress op 17 oktober en Paola op 22 oktober.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
17/10/201716:30AntwerpenArenberg
22/10/201714:00AntwerpenRataplan

© d e t h e a t e r m a k e r
© Het Bos

TALK SHOW

Talk show info

een voorstelling van Suze Milius

Talk show is een zoektocht naar de ultieme uiting van het televisie tijdperk, een duik in wat mij uren aan een stuk, wanneer het maar even kon, naar tv heeft doen kijken. Het is een onderzoek naar communicatie en vermaak, charisma en ego, show en talk en ook een afscheid van een verlopen medium dat, hoewel het nog altijd door velen gebruikt wordt, niet langer de toekomst heeft.

Talk show is voorzien in 2018 en is een productie van House Crying Yellow Tears in co-productie met DeSingel, d e t h e a t e r m a k e r, Het Zuidelijk Toneel en Via Zuid.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
4/4/201820:30TilburgDe Theater Nwe Vorst
5/4/201820:30TilburgTheater De Nwe Vorst
7/4/201820:30AmsterdamDe Brakke Grond
8/4/201820:30AmsterdamDe Brakke Grond
18/4/201820:00AntwerpendeSingel
19/4/201820:30AntwerpendeSingel
7/5/201820:00UtrechtTheater Kikker
8/5/201820:00UtrechtTheater Kikker
9/5/201820:00HaarlemDe Toneelschuur
16/5/201820:30MaastrichtTheater aan het Vrijthof
30/5/201820:30AmsterdamTheater Bellevue
31/5/201820:30AmsterdamTheater Bellevue
6/6/201820:00RotterdamRotterdamse Schouwburg

© FERRE
© Charlotte Goesaert

Loophole

LOOPHOLE info

Hoe goed zijn wij in liegen en bedriegen? Hoeveel kunnen we onszelf wijsmaken?
Is jouw vertrouwen in iemand onvoorwaardelijk?
Waarom geloven we die knipoog wel, maar die andere niet?

 

Met Loophole gaan Charlotte Goesaert, Joost Maaskant en Evangelos Biskas op zoek naar de trucjes, maniertjes en techniekjes in ons gedrag waardoor we onze misleidingen kunnen verbergen. In zeven loops pogen twee entertainers pogen het vertrouwen van het publiek in hun show te winnen. Deze loops worden onderbroken door een harde kritiek, een moment van inkeer, een absurd telefoongesprek, onzeker gestotter, een ‘onopzettelijke’ struikel, een onschuldige oogopslag…

 

In 2017 wordt er aan Loophole gewerkt, de première is voorzien in 2018
met steun van De NWE Vorst, De Brakke Grond, Productiehuis Rotterdam
en d e t h e a t e r m a k e r

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
4/2/201720:00TilburgDe NWE Vorst
17/10/201719:30AntwerpenArenberg
16/2/201821:00AmsterdamDe Brakke Grond
17/2/201821:00AmsterdamDe Brakke Grond

© d e t h e a t e r m a k e r

TINKLING I

Tinkling info

“Door het zien van deze video raakte ik gefascineerd door tinikling, een traditionele Filipijnse dans ontstaan is tijdens de Spaanse kolonisatie (1530-1821). De naam tinikling verwijst naar ‘tikling-like’. Een tikling is een lokale Filipijnse vogel waarvan de elegantie in combinatie met de pijlsnelle voetbewegingen nagebootst wordt in de dans. Het speelse karakter en de snelle scherpte leunen heel dicht aan bij mijn werk. De spanning in eenvoudige regels onderzoek ik al een tijd en vind ik terug in deze traditionele dans.”

Tinkling I is een voorstelling van Talitha De Decker gedanst door Evelyne Rossie en Mohamed Boujarra met muziek van Benjamien Lycke.

De première is voorzien in september 2017 tijdens Love at First Sight.
Tinkling I wordt gerepeteerd bij Les Ballets C de la B, KAAP en Troubleyn/Jan Fabre
en gemaakt met steun van de t h e a t e r m a k e r en De Brakke Grond. .

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
13/9/201720:30AntwerpenTroubleyn
14/9/201720:30AntwerpenTroubleyn
4/10/201720:00TilburgDe NWE Vorst
12/10/201720:30BruggeKAAP
11/1/201820:30HalleCC Vondel
16/2/201820:00AmsterdamDe Brakke Grond
17/2/201820:00AmsterdamDe Brakke Grond

© WANNES CRÉ
© FERRE
© d e t h e a t e r m a k e r

Galileo

Galileo tekst 2

Het heelal heeft ooit van de ene op de andere dag zijn middelpunt verloren.
‘s Avonds had het er nog één, ’s ochtends ontelbaar veel.
Ferre & Louis onderzoeken in Galileo een man die dacht dat het anders kon.
Alom verheerlijkte waarheden worden op de schouder getikt. Waar nooit aan getwijfeld werd, daar wordt nu aan getwijfeld. Oef. Ferre & Louis geloven in het doen. Zij geloven in het begin. In het doen ligt het begin.

van & met Ferre Marnef & Louis Janssens (Desnor)
coaching Peter Seynaeve
productie CAMPO & d e t h e a t e r m a k e r ism KASK DRAMA
met dank aan Bauke Lievens, Mieja Hollevoet, Tom Engels, Elsemieke Scholte, Pol Heyvaert, Helen & Simon, Zuidpool, KAAP, Les ballets C de la B & Troubleyn/Laboratorium

 

Zie ook hun eigen website

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
18/5/201720:30GentCampo
19/5/201720:30GentCampo
20/5/201720:30GentCampo
13/9/2017AntwerpenLove at First Sight
14/9/2017AntwerpenLove at First Sight
15/9/2017AntwerpenLove at First Sight
16/9/2017AntwerpenLove at First Sight
14/10/201722:00BruggeKAAP
29/11/201721:00AmsterdamFrascati
30/11/201721:00AmsterdamFrascati

© Danny Depréz
© FERRE
© deSingel
© d e t h e a t e r m a k e r

Het Momentum van Bouge B.

Momentum 2017 info

BOUGE B bundelde de krachten met d e t h e a t e r m a k e r, werkplaats voor jong theatertalent, om u te trakteren op een eigenzinnige nacht vol dans, performance, theater, muziek, meditatie, ritueel en feest.  Het belooft een lange nacht te worden die ons collectief wil verleiden op zoek te gaan naar een nieuw begin en dit samen te vieren.  Want hier gaat het om tijdens Momentum: nieuwe verbeelding, ongekende magie, een andere ervaring van samen-zijn.
Van ’s avonds zeven tot middernacht wandel je door het gebouw. De wandeling leidt naar alle mogelijke plekken en hoeken in deSingel, naar boven, beneden en naar buiten. En brengt je van intiem naar speels, van licht naar donker, van rauw naar kwetsbaar, van lokaal naar wereldwijd. Als bezoeker volg je de artiesten in de gangen, ga je zélf op zoek of loop je toevallig een performer tegen het lijf.
In de Artiestenfoyer, waar iedereen uiteindelijk rond middernacht bijeen komt, is er tot in de vroege uren feest, met een optreden van de Syrische muzikant en cultheld Omar Souleyman, een DJ set van de Estse choreografe Krõõt Juurak én special acts op de dansvloer.  Deze lange nacht werd mede-gecureerd door Amanda Piña, Mexicaans-Chileense choreografe en mede-vormgegeven door K.A.S.K. Drama Studente Rosie Sommers.

19 >  24 uur
Rosie Sommers, Emile Lagarde, Ezra Fieremans, Marieke de Zwaan en friends begeleiden u doorheen de nacht. Rosie Sommers is één van de creatieve breinen achter deze nacht.
Tuur Marinus, choreograaf opgeleid aan P.A.R.T.S., brengt de foto­boeken van Eadweard Muybridge tot leven met studenten dans van het Conservatorium. Iconische fotoreeksen als ‘De springende kat’ of ‘De vliegende duif’ worden fysiek vertaald. Beweging en verstilling ontmoeten elkaar.
Veza Vernandez & Christina Maria Lederhaas, performance­kunstenaars uit Oostenrijk, creëren én slopen zichtbare en onzichtbare muren als een daad van verzet en bevrijding. Belgische première
Michiel Vandevelde, choreograaf en danser opgeleid aan P.A.R.T.S., kannibaliseert in ‘21st Century’ reclamefilmpjes, videoclips en het No-Manifesto van Yvonne Rainer, samen met studenten drama van het Conservatorium.
Simon Van Schuylenbergh, K.A.S.K. Drama Student, brengt solo samen met vijf zebra’s. De performance is het resultaat van een onderzoek naar ruimte enerzijds, en de relatie mens-dier anderzijds.
Amanda Piña en Linda Samaraweerová dansen tussen dier en mens, vriend en vijand, het vreemde en het bekende.  Deze performance is een fragment uit een nieuwe creatie die volgend seizoen in deSingel in première gaat. Met live muziek van Christian Müller.
Talitha De Decker en jongeren in een levende installatie achter glas. Talitha De Decker kan u kennen van de dansvoorstelling SNAP op Theater Aan Zee. In 2010 richtte Talitha De Dansschool Movimento op die intussen meer dan 250 leerlingen telt.
Magda Tothova &  Paul Philipp Heinze, Slovaaks beeldend kunstenares en Duitse installatie- en geluidsartiest, met zelfgemaakte dia’s en geïmpro­viseerde sound­scapes. Hier wacht u de schoon­heid van planten, mineralen en abstracte vormen. Zittend of liggend kijken en luisteren. Belgische première
Kinga Jaczewska, choreografe opgeleid aan P.A.R.T.S. interesseert zich voor de manier waarop we tijd, beweging en stilte ervaren. Onder de titel ‘Grey’ toont ze nu de resultaten van haar onderzoek naar continue beweging. Samen met de dansers Meri Pujanpaa, Emmi Vaisanen en Jonas Vandekerckhove.
Veza Maria Fernandez Ramos & Christina Maria Lederhaas, Oostenrijks choreografe, brengt een intiem ritueel: Veza or Patience will bring you roses.  Geïnspireerd door het oeuvre van de schrijfster Veza Canetti. Belgische première
Benjamin OpdeBeeck & Elena Doratiotto, acteurs bij Theater Antigone, spelen Kafka’s Aap. Benjamin Opdebeeck maakt ook deel uit van het spelerscollectief K.A.K.. In ‘verslag voor een academie’ komt een gewezen aap ons vertellen hoe hij mens is geworden.
Veronika Zott & Gloria Damijan, choreografe en muzikante uit Oostenrijk, brengen een performance in de tuin waarin de hoofdrol is weggelegd voor planten. Belgische première
Orphan Fairytale & grafisch vormgever Gerard Leysen met een concert in een hand­-ge­maakte scenografie. Orphan Fairytale is een solo-muziekproject van Eva Van Deuren, Gerard Leysen is mede-oprichter en vormgever binnen beeldfabriek Afreux.
K.A.K., het spelerscollectief De Koekelbergse Alliantie Knutselaars, neemt u mee op Safari. Het collectief, bestaande uit zestien theatermakers, werkt geregeld aan theaterprojecten op locatie in Molenbeek/Brussel.
Simon Van Schuylenbergh & Siska Baeck dansen een duet op de oprijlaan met orgel. Simon Van Schuylenbergh is master student K.A.S.K. drama, en Siska Baeck, master student filosofie.

24 uur >  3.30 uur
Omar Souleyman, Syrisch muzikant en cultheld met een concert in de tuin van deSingel. Traditionele muziek uit het Midden-Oosten ontmoet acid house ontmoet hedendaagse performance ontmoet ritueel.
Krõõt Juurak, Estse choreografe, draait plaatjes. Ze bracht een solo op de eerste editie van BOUGE B en transformeert voor de gelegenheid in dé DJ.
Gilles Polet, verandert in een fabeldier, de Simurgh.  Gilles Polet kent u misschien als danser bij Jan Fabre, oa ook in Mount Olympus.
Yusimi Moya Rodriguez uit Cuba danst een wilde Oyá op de dansvloer.

© d e t h e a t e r m a k e r
© WANNES CRÉ
© deSingel
© d e t h e a t e r m a k e r

Bos

Bosdans info

Op de dag van de Dans werd er gedanst in Het Bos. Vanuit d e t h e a t e r m a k e r deden mee: Paola Madrid & Citlalli Avalos met ‘As long as I am … I’m not’ klik hier
Simon Van Schuylenbergh & Siska Baeck met ‘if you please and other gestures’ klik hier

dans 2017

© Het Bos
© Het Bos

Klepperkes 2017

Klepperkes

 

 

Van 18 mei tot 15 juni 2017 vindt de vierde editie van De Klepperkes plaats, het kleine coole broertje van de Antwerpse Kleppers. Alle voorstellingen spelen in de Arenbergschouwburg en kosten 8 euro, tickets en alle praktische informatie zijn hier te vinden.

Vanuit d e t h e a t e r m a k e r doen mee:
Alexia Leysen & BRUT met My life with the Tree
Louis Janssens met Ouvertures

 

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
13/5/2017AntwerpenArenberg

© d e t h e a t e r m a k e r
© De Arenberg
© d e t h e a t e r m a k e r
© WANNES CRÉ

Ont- moeten

Ont-moeten info

Danseres en choreografe Nelle Hens doet dit jaar onderzoek naar ont-moeten en ontmoeten: pas wanneer we onszelf ont-moet hebben, zijn we in staat de ander te ontmoeten. Een woordspelletje waarin een fundamentele verschuiving schuilt.

Hoe kunnen we afstappen van een uiterlijke vorm en van wat zou ‘moeten’ zijn? Hoe kan je in deze ‘sfeer’ mensen ontmoeten en een ander soort van samenwerking of betrokkenheid creëren? Hoe belichaam ik die waarde en vertaal ik het in dans? De vragen vormen de leidraad voor mijn onderzoek en de mogelijke antwoorden het vertrekpunt om te experimenten met mijn eigen artistieke taal als maker.

Deel van dit onderzoek is onder meer de driedaagse meditatie workshop die Nelle geeft in het kader van Het MOMENTUM van Bouge B op 25 maart 2017. Op 22 oktober 2017 geeft Nelle een lezing performance in Het Bos als afsluiting van haar onderzoek.

 

Nelle kreeg artistieke begeleiding van Rasa Alksnyte,
financiële steun van de Vlaamse Overheid en d e t h e a t e r m a k e r en steun van Het Bos en C-TAKT.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
22/10/201714:00AntwerpenHet Bos
1/1/1970

© FERRE
© d e t h e a t e r m a k e r

aap

AAP info

In de wetenschappelijke wereld wordt het menselijk bewustzijn wel eens “the hard problem” genoemd. We weten wel dat we bewustzijn hebben maar kunnen niet exact bepalen waar het zich bevindt, hoe het tot stand komt of zelfs waarom we het nodig zouden hebben. Het onderzoek naar het bewustzijn lijkt wel het ultieme strijdtoneel tussen een materialistische en spirituele zienswijze van de werkelijkheid te worden. Het zou toch, hoewel poëtisch, vreselijk frustrerend zijn mochten we er als mensensoort achter komen dat het enige dat we niet kunnen begrijpen onze eigen geest blijkt te zijn. Misschien kan een aap wat duidelijkheid scheppen.

 

aap is een voorstelling van en door Benjamin Opdebeeck en Eléna Doratiotto gebaseerd op Franz Kafka’s verhaal Verslag voor een academie (1919). aap werd gemaakt in Benjamins garagetheater in Mechelen, met artistiek advies van Aurelie di Marino, in coproductie met workspacebrussels, d e t h e a t e r m a k e r en Theater Antigone en met dank aan Eline Kuppens, Tom Hendrickx, Yuni Mahieu en Jannis Arfeuille.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
27/1/2017MechelenHoogstraat 3
28/1/2017MechelenHoogstraat 3
29/1/2017MechelenHoogstraat 3
3/2/2017MechelenHoogstraat 3
4/2/2017MechelenHoogstraat 3
4/3/2017BrusselRecyclart
25/3/2017AntwerpendeSingel
22/3/201819:15KortrijkAntigone
22/3/201821:15KortrijkAntigone
24/3/201819:15KortrijkAntigone
24/3/201821:15KortrijkAntigone
25/3/201819:15KortrijkAntigone
25/3/201821:15KortrijkAntigone

© d e t h e a t e r m a k e r
© FERRE

ALL.

ALL. info

Voor haar nieuwe werk ALL. (2018) werkt Lisa Verbelen dit jaar o.a. een maand in Beiroet, Libanon. ALL. is na ONE. een nieuw onderzoek naar de relatie tussen de klank en vorm van muziek, dit keer rondom chaos, structuur en complexiteit. Lisa verdiept zich momenteel in de chaostheorie.

De chaostheorie blijkt verrassend goed bij mijn werk (en dat van BOG.) te passen, en leert me om nog meer in twijfel te trekken en van perspectief te wisselen en uit te zoomen. Het is inspirerend te bedenken dat uit chaos orde kan komen, dat chaos niet alleen een eindpunt is maar ook een begin.

Beiroet, een andere wereld, een andere structuur, chaos ook. Kijkend naar al deze andere regels en gewoontes en onbevattelijkheden kan ik goed denkstappen maken voor het begin van het denkproces van ALL.. Ik ver-werkte alles wat ik in de stad zag in een soort open residentieplek aan een bureautje in een oud half inzakkend Libanees huis, of op een terras met de plaatselijke kat op schoot, of ergens waar je een vergezicht hebt, voor overzicht.

© FERRE
© Marlies Tack

Onderzoek Marlies

nieuwe creatie Marlies info

Marlies Tack graaft in haar eigen familiegeschiedenis en onderzoekt het nut van het verleden.

Op 26 januari 1943 wordt Marlies’ grootvader opgeroepen als dwangarbeider om gedwongen te gaan werken in Duitsland tijdens WOII. Haar grootmoeder beslist, als jonge bruid, om mee te gaan. Beiden worden tewerkgesteld in de Junkersfabriek in Schönebeck, in de omgeving van Maagdenburg, 150 km van Berlijn.

Op 22 augustus 2016 vertrekt Marlies op reis met haar vader.

Ondertussen komt een verhaal van drie generaties naast elkaar te liggen. Elk met een andere kijk op het verleden.

31 december 1998
Ik begon met dagboek-schrijven in 1945.  Sindsdien vullen honderden bladzijden verscheidene mappen. Niet zeldzaam waren de keren dat ik me afvroeg: waarom eigenlijk?
Dikwijls heb ik gedacht ermee te stoppen, een paar uur later of s ‘anderdaags was ik weer vlijtig aan het schrijven. Ook nu heb ik weer geaarzeld en ook nu ben ik aan een nieuwe pagina begonnen…

Er staat niets in dat we niet mogen weten
Er staat niets in dat je niet verwacht
Er staat ook niets in dat choqueert
Er staat wel heel veel in dat we zelf niet meer weten
Dat we zijn vergeten.

6 maart 1945
8.00 alarm. Er komen geweldig veel vliegers over.
Overal waren ze.

12 maart 1945
8.15, vooralarm. Alles blijft stil.

17 maart 1945
11u vooralarm, 14.45 alarm.

19 maart 1945
4.30 vooralarm, 5.00 alarm.
Ze nemen weer Maagdenburg onder handen. Een kilometer van hier vallen er bommen, juist achter de springstoffabriek, op een brouwerij die bijna totaal uitbrand. Ik heb natuurlijk van dit alles weer niets gewaar geworden omdat ik meer dan 300 meter onder de grond zat. Mijn vrouwke heeft des te meer schrik doorstaan.

20 maart 1945
9.15 vooralarm, 9.50 alarm
Er zijn veel vliegers overgekomen maar toch is er niets gebeurd.

26 maart 1945
10.45 klein alarm, ja dat is een nieuwe uitdrukking voor vooralarm, die hier nu ingevoerd is. Dus hebben we nu klein alarm en groot alarm.

30 maart 1945
6.45  klein alarm, 8.00 groot alarm
Er komen geweldig veel vliegers over en den ganse tijd zat ik op den trein tussen Eckendorf en Eggerdorf waar den trein blijven stilstaan was tot het alarm sloeg. Uiteindelijk mag ik te voet gaan, want door het alarm reed de trein niet meer verder. Om twaalf uur kom ik aan in Schönebeck en is het tijd om te gaan slapen.

31 maart 1945
Deze maand hebben we zomaar 44 keer klein alarm en 46 keer groot alarm!

Ik wil daar naartoe gaan omdat ik dat moet zien.
We zullen met de trein en met de fiets gaan.
Dan kunnen we overal geraken.
We zouden op één kamer slapen
Maar ik heb duidelijk gezegd aan die madam van ’t hotel.
Twee aparte bedden!
Het is een reis met mijn vader.

© FERRE

Onderzoek Judith

Nieuw Judith info

In de zomer van 2017 is Judith de Joode een ruime maand in Montréal, Canada om te schrijven, wandelingen te maken en onderzoek in het gebied van ontwaken, waken, slapen, zien.

De roman Een man die slaapt van Georges Perec, waarin een jonge man probeert niets meer te voelen is één van de inspiratiebronnen. Daarnaast ligt ook De Autonauten van de Kosmosnelweg van Julio Cortazar en Carol Dunlop waarin ze hun avonturen op elke parkeerplaats tussen Parijs en Marseille minutieus hebben vastgelegd.

Judith doet dit onderzoek binnen BOG.  met steun van d e t h e a t e r m a k e r.
Toonmomenten zijn voorzien in 2018.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© d e t h e a t e r m a k e r

 

 

 

 

Tijdens het Momentum van Bouge B organiseerde K.A.K. een safari in de rode zaal van De Singel. De Safari werd voor het eerst uitgevoerd tijdens het K.A.K. onderzoeksproject Agence de Voyage in 2016, Molenbeek. In de winter van 2017 / 2018 werkt K.A.K. in Club Cultural Matienzo in Buenos Aires, Argentinië aan een Safari performance en installatie.  

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
25/3/201719:00AntwerpenDesingel
28/12/2017Buenos AiresClub Cultural Matienzo
29/11/2017Buenos AiresClub Cultural Matienzo
16/1/2018Buenos AiresClub Cultural Matienzo
© d e t h e a t e r m a k e r

 

 

© WANNES CRÉ
© WANNES CRÉ

K.A.K.TV

KAKTV info

Heel België komt naar de Heyvaertwijk in Molenbeek om naar het enige televisietoestel van het dorp te kijken. Om theater te zien dat de massamedia binnenstebuiten keert. Om live publiek te zijn in een televisieshow. Om vanuit de televisiestudio te ontdekken hoe KAKTV een beeld van een wereld in elkaar knutselt. En om te zien wat er buiten beeld gebeurt terwijl er een documentaire over pinguïns wordt opgenomen.

Met KAKTV (Voorzien zomer 2018) bouwt K.A.K. een vrai faux televisiestudio met het onmogelijke doel om een televisieavond te creëren die een beeld moet opleveren van de wereld waarin we leven. Wat zouden we willen dat er op televisie komt, maar komt er nooit op – omdat bijvoorbeeld de spreektijd van een belangwekkende spreker even kort moet zijn als die van een komiek of een acteur in een ludiek programma?

KAKTV is voorzien in 2018, Liverpoolstraat 24, Molenbeek.
Op 16 juni 2017 is er fin d’atelier festive / een feestelijke afsluiting van een eerste onderzoeksperiode in het atelier.

© WANNES CRÉ
© FERRE
© Leo van Velzen

OER.

OER. info

OER. is een ode aan alles wat er is en een oefening dit alles direct te ervaren.
De rat. Het moment. Het gele balletje.
BOG. doet een oefening in horen, zien, voelen, bewegen. In niet nadenken, niet interpreteren, niet begrijpen, niet spreken.
Met OER. waagt BOG. zich aan een uitputtingsslag op het ritme van een slagwerker.

 

van en door Judith de Joode, Benjamin Moen, Sanne Vanderbruggen, Lisa Verbelen
eindregie Erik Whien muziek Lucas Kramer
dramaturgie Roos Euwe productie / zakelijk leiding Anne Baltus
co-productie d e t h e a t e r m a k e r, De Brakke Grond, Het Zuidelijk Toneel
première 11 juni 2016 op Oerol, Terschelling

een oefening

© BOG.
© d e t h e a t e r m a k e r

Ouvertures

ouvertures info

Louis Janssens heeft een solo gemaakt en danst beginnen.
Meerdere beginnen. Mogelijkheden. Verschillende mogelijkheden.
In de hoop dat hij zo ergens terecht komt.
Hij danst op Ouvertures van onder meer Shostakovich, Bach, Bernstein en Rossini.
Het is enkel hij en die muziek in een lege ruimte
plus de poging een solo te maken over proberen. Over beginnen.
En over proberen steeds opnieuw te beginnen.

 

van en met Louis Janssens. met heel veel dank aan Ferre Marnef, Peter Seynaeve, Fabrice Delecluse, Bauke Lievens, Roos Euwe, Mitch Van Landeghem, Talitha De Decker, Xandry van den Besselaar, d e t h e a t e r m a k e r, KASK DRAMA, CAMPO, Het Bos & De Studio

 

Ouvertures was behalve onderzoek ook afstudeerdproject van Louis Janssens aan het KASK en speelde vanaf 8 juni 2016

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
15/5/201613:00AntwerpenHet Bos
8/6/2016GentKASK
24/6/2016AntwerpenDE STUDIO
25/6/2016AntwerpenDE STUDIO
13/4/201720:30UtrechtTweetakt
1/6/201720:30AntwerpenKlepperkes
2/6/201720:30AntwerpenKlepperkes

© FERRE
© d e t h e a t e r m a k e r

solo with zebra

Solo with Zebra info

Onder de noemer zebra maakte Simon de afgelopen drie jaar verschillende solo’s en acties vergezeld door één of meerdere zebra’s gemaakt uit papier-marché. In solo with zebra gaat Simon verder op zoek naar de relatie tussen zichzelf, de ander en de ruimte.

Tijdens de repetities in februari 2017 schreef hij:

Maybe on this moment the solo potentially exists for a brief moment as a duet, or at least as a relation? Less alone. I want to use theatre more as a place where we ask ourselves the question how we can relate to each other in a different way please.

zie ook Simons eigen website hier

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
9/3/201720:00GentNTG Minnemeers
10/3/201720:00GentNTG Minnemeers
11/3/201720:00GentNTG Minnemeers
25/3/201719:00AntwerpendeSingel

© Louise Degraeve
© d e t h e a t e r m a k e r

Bos

Bosdans info

Op zondag 13 mei 2016 wordt er gedanst in Het Bos. 
Louis Janssens danst beginnen in Ouvertures
Simon Van Schuylenbergh & Siska Baeck dansen mogelijkheden in Self.ocean, 
Roos Euwe heeft een tekst gevonden en geeft die aan het publiek. 

dans 2016

Merce Cunningham in space, time and dance (1952)
© Roos Euwe/ d e t h e a t e r m a k e r
© Alexia Leysen

My Life with the Tree

My life with the tree info

is een ode aan het mooiste en tegelijk meest tragische mechanisme in de mens. Want iets willen: dat is wat het leven voedt en vooruit stuwt. Het maakt dat je dromen hebt, dat je steeds opnieuw je horizonten kan verruimen. Maar hoeveel mag er sneuvelen om je doel te bereiken? En wat als je, na een weg vol vallen en opstaan, gewoon hebt wat je dacht te willen?

My Life with the Tree wordt gespeeld door Geert Belpaeme in een regie van Alexia Leysen.

De voorstelling ging in 2016 première op Love at First Sight . In 2017 werkt Alexia nog verder en presenteert op Festival Cement en de Klepperkes.
Info is ook te vinden op de website van BRUT.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
16/9/201622:30AntwerpenDESTUDIO
26/3/201717:00‘s-HertogenboschFestival Cement
27/5/201720:15AntwerpenArenberg

© Kurt van der Elst
© FERRE

De Bacchanten

Bacchanten

Het is crisis.
Oorlog.

Een nieuw geloof dient zich aan: een nieuwe manier van zien, bewegen, denken, spreken en spelen.
We klampen ons al zoekende vast aan stemmen die veiligheid, geluk en vrijheid propa-geren, maar de manier waarop deze veiligheid, dit geluk en deze vrijheid worden gewaarborgd, is er één van opsluiten en uitsluiten. DE BACCHANTEN laat een strijd zien tussen orde en chaos, tussen een cultus en een koning, tussen culturen, tussen fami-lies, tussen een neef en een neef, tussen mensen.
We zien vier jonge spelers een hedendaagse vertaalslag maken van riten, geloof en vie-ring. Wie is onze Dionysos? Wat is onze roes?
Een poging geen oordeel te vellen, een poging vragen te stellen.
Een poging een verhaal te vertellen dat de brute strijd tussen verschillende waarheden overstijgt. Een viering als masker voor de innerlijke onrust.

‘Want waar het om gaat is dit: niet dat de mythe terugverwijst naar een oorspronkelijke gebeurtenis, die door de fantasie bewerkt is terwijl hij door het collectieve geheugen gleed,
maar dat hij verwijst naar iets dat nog zal gebeuren, dat moet gebeuren. Mythe zal realiteit worden, hoe sceptisch we ook zijn.’
Julian Barnes uit Een geschiedenis van de wereld in 10 1/2 hoofdstukken.

concept, tekst: le Mouton Noir | spel: Evgenia Brendes, Khadija El Kharraz Alami, Scarlet Tummers, Bas Zemering | vormgeving: Rosa Schützendorf | coproductie: C-mine, De Brakke Grond, Kunstenwerkplaats Pianofabriek, Productiehuis Rotter-dam, d e t h e a t e r m a k e r, deBuren en Via Zuid | met steun van: Janivo Stichting, Amsterdams Fonds voor de Kunst | leermeesters: Lotte van den Berg, Jeroen De Man, Frank Vercruysse

 

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
6/5/2016GenkC mine
7/5/2016GenkC mine
17/5/2016AmsterdamBrakke Grond
18/5/2016AmsterdamBrakke Grond
19/5/2016AntwerpenMonty
22/9/2016Den HaagTheater aan het Spui
27/9/2016UtrechtTheater Kikker
28/9/2016UtrechtTheater Kikker
29/9/2016UtrechtTheater Kikker
7/10/2016RotterdamProductiehuis Rotterdam
8/10/2016RotterdamProductiehuis Rotterdam
21/10/2016Leiden Ins Blau
1/1/1970

© Le Mouton Noir
© De Arenberg

Klepperkes 2016 beeld (#BOS)

 

 

 

Klepperkes #BOS

Klepperkes Bookers & Hookers

Klepperkes 2016 (BOOKERS & HOOKERS)

 

 

 

© d e t h e a t e r m a k e r

Love at First Sight 2016

Love at First Sight

een festival met werk van (nieuwe) artiesten
op diverse plekken in hartje Antwerpen
samengesteld door een tijdelijke alliantie van
Arenberg, De Studio, d e t h e a t e r m a k e r,
Monty, Toneelhuis, Troubleyn / Jan Fabre en Zuidpool.

Zie ook de Love website

 

Op de eerste editie van 13 – 18 september 2016
doen vanuit d e t h e a t e r m a k e r mee:
My Life with the Tree van Alexia Leysen

DE BACCHANTEN van Le Mouton Noir

Bάκχαι van RITCS / HKU / Abbatoir Fermé / NONA

 

 

© d e t h e a t e r m a k e r

GONDWANA

Gondwana Flyer info

 

 

                                                         Onder constructie

© Aurelie Di Marino
© WANNES CRÉ
© d e t h e a t e r m a k e r
© d e t h e a t e r m a k e r

De goede mens van 't zuidstation

Goede mens

Sarah Eisa …..

 

Onder constructie

© Raisa Vandamme

agence de voyages

Agence KAK tekst

L’ ancien s.a. Ideal Company, Manufacture de Joints, est theatralement transformé en épicentre touristique de Molenbeek. K.A.K. vous invite pour un voyage hyperlocale intergalactique. Prix incl. guide audio: 1% de votre revenue mensuel (discrétion assuré).


De voormalige n.v. Ideal Company, manufacture de joints, wordt theatraal omgebouwd tot het toeristisch epicentrum van Molenbeek. K.A.K. nodigt je uit voor een hyperlokale intergalactische reis. Prijs incl. audioguide: 1% maandelijks inkomen (discretie verzekerd).

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
14/10/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
15/10/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
16/10/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
21/10/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
22/10/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
30/10/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
3/11/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
4/11/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24
7/11/201619:00BrusselLiverpoolstraat 24

office de tourisme

© WANNES CRÉ
© d e t h e a t e r m a k e r
© d e t h e a t e r m a k e r

Over schoonheid

HAHAHA

een stuk over schoonheid, chaos en dingen willen kunnen, over jonge vrouwen en wat die zoal denken, vol religieuze verwijzingen en de vraag waar die dan vandaan komen, over de zee, de natuur en leven in een cyclus die ten einde lijkt en de vraag of niet iedere cyclus altijd ten einde lijkt, het gaat over stapelen, structuur en het constant kapot maken van die structuur onder invloed van de kunstgeschiedenis, de geschiedenis waarmee wij zijn grootgebracht, de moderne kunst, de conceptuele kunst.

 

ik heb gekookt we hebben een kerntemperatuurmeter aangeschaft we hebben een coteletta del terrera aangeschaft en dat in een gasoven gestopt negentig graden en een beetje wachten het duurde lang maar het was lekker we hebben ook een bezoek gebracht aan het stedelijk museum het was goed het was beter dan ik dacht er was aandacht voor ambacht ze hadden textiel en hoofddeksels van stammen uit heel de wereld ongelooflijk wat een detail ik stond verbaasd. Iedere kleur ook al was het honderden jaren oud sprak tot me en een video ook de taal, ze hebben me iets uitgelegd, door de woorden heb ik iets over taal geleerd dat werd een grote brok in mijn buik het heeft me gevuld ik kan er even van eten

 

Tekst en concept: Marjolein van der Meer. Met: Jorn Heijdenrijk, Christine Gravemaker-Scott en Sasker Polman. Vormgeving: Carmen Schabracq. Dramaturgie: Czeslaw de Wijs. Een productie van d e t h e a t e r m a k e r in coproductie met de Brakke Grond, deBuren

Dit is de tweede voorstelling in een reeks over schoonheid. Het eerste deel is gemaakt in Theater Frascati in mei 2016, het tweede deel speelde in september 2016 in De Brakke Grond.

HAHAHA

© d e t h e a t e r m a k e r
© Jozef Wouters

Momentum 2016

Momentum info

Het woord ‘momentum’ verwijst naar een cruciaal kantelpunt, een ogenblik van productieve instabiliteit, een beslissend moment waarop politieke, maatschappelijke of economische machtsverhoudingen kunnen omslaan. Dat is op alle vlak de crux van dit project: de mogelijkheid creëren waarop een momentum kan ontstaan, in één seconde, langzaam gedurende de avond, of pas de volgende ochtend.

 

Op 13 februari 2016 zullen ruim 50 spelers en theatermakers aanwezig zijn in de gangen van deSingel. Niet in de vorm van een klassiek festival voor jong theatertalent, wel in de gedaante van een off space, een tijdelijke, door kunstenaars zelf georganiseerde ontmoetingsruimte, een onverwachte ‘zijweg’ die het publiek kan inslaan naar een tombola, een feest, een live crowdfunding, een club.

 

van en met K.A.K. , BOG., Compagnie Desnor, Bookers & Hookers, Conservatorium Antwerpen drama/ spel, Thomas VerstraetenMarjolijn van der Meer, Cootje Veelenturf, Marie Mignolet en Simon Van Schuylenbergh (KASK), Jozef Wouters, Menno Vandervelde, NONO C, Nelle Hens, Gerard Leysen (Afreux), Pieterjan Volkaert (K.A.K.), Wannes Cré (Het Bos), Wouter Hillaert, Charlotte De Somviele e.a.

© d e t h e a t e r m a k e r
© WANNES CRÉ

De

De Nachtwinkel info

Op 13 februari 2016 bouwde kunstenaar en theatermaker Thomas Verstraeten ter gelegenheid van Momentum een nachtwinkel in een vergeten stuk gang van deSingel. Meer dan een realistische kopie is de nachtwinkel een prototype, een tijdelijk monument voor een soort winkel waarvan het bestaan meer en meer onder druk staat. Alle vormelijke, bijna archetypische elementen die een nachtwinkel tot nachtwinkel maken zijn aanwezig. Toch vraag je je af wat er ontbreekt. De stad? De straat? De nacht?

De nachtwinkel nestelt zich als een parasiet in werking deSingel en stelt daarmee een parallelle economie in die de concurrentie aangaat met de verschillende foyers en het Grand Café. Het geeft de bezoekers van deSingel de keuze: een Vedett in het Grand Café of een Carapils uit de nachtwinkel?

Nachtwinkel

© WANNES CRÉ
© WANNES CRÉ

GOD.

GOD. info

Wij mensen, sukkels der natuur, op zoek naar zin, naar richting, een weg, een iemand, een iets, een het, een dat, een antwoord op de vraag: “waarom?”.

GOD. gaat over het verlangen alles te willen vatten, over het benoemen van het onbenoembare, het begrijpen van het onbegrijpelijke. Over dat wat we niet zeker weten maar toch in geloven: in de liefde, jezelf, buitenaards leven, durfkapitalisme.
GOD. gaat over de poging elkaar te begrijpen totdat we niks meer hoeven te zeggen.
In GOD. doet BOG. een poging het onderwerp geloven te benaderen. Een poging om dichtbij te komen.

 

van en door Judith de Joode, Benjamin Moen, Sanne Vanderbruggen, Lisa Verbelen
eindregie Erik Whien dramaturgie Roos Euwe
productie / zakelijk leiding Anne Baltus techniek Emiel Rietvelt
co-producenten Het Zuidelijk Toneel, De Brakke Grond, d e t h e a t e r m a k e r
première 5 november 2015 De NWE Vorst, Tilburg

© WANNES CRÉ

© Taatske Pieterson

© BOG.

ONE.

ONE. info

solo by Lisa Verbelen about all of the things: time, space, light, sounds, objects, organisms people, feelings and thoughts.

 

ONE. is een vierstemmig koorstuk, gezongen door één vrouw.
De partituur is vijfenzeventig meter lang.
ONE. is een poging om te laten horen en zien dat alles altijd beweegt.
Een poging om te bevatten hoe het is om één deel te zijn van al die dingen.

 

ONE. is een muzikale solo performance van Lisa Verbelen onder BOG. collectie.
ONE. ging in première op 14 mei 2015 in De Brakke Grond, Amsterdam en speelde sindsdien in Nederland, België, Engeland, Roemenië en Iran.

Lisa Verbelen sprak met dramaturg Roos Euwe tijdens het maken van ONE.

 

“Het maken van een voorstelling is voor mij altijd een reflectie op mezelf en op een oeuvre. Dat geldt niet alleen voor een solo maar ook voor wat we gezamenlijk met BOG. maken. Het verschil is nu dat ik alleen op mijn eigen werk en ideeën reflecteer, en niet met of op die van anderen. Dat is een beperking maar ook een mogelijkheid om heel gedetailleerd te zijn. Hoewel we met BOG. ook gezamenlijk heel gedetailleerd werken, denk ik dat daarin het verschil zit, in het detail. Omdat ik niet eerst idee nog afweeg ten opzichte van andermans ideeën. Omdat ik het niet met anderen hoeft te overleggen kan ik ieder idee doordenken. Ieder klein ding doet ertoe. Wat ik nu concreet doe is heel klein. Ik ben een soort pieler, die zoekt of er 0,2 of 0,3 seconde adempauze nodig is tussen de noten.”

 

Ieder woord heeft een vorm en een klank die met elkaar verbonden zijn. Wanneer Lisa aan de tekst schrijft merk ik dat ze de keuze voor woorden en het ritme van de tekst bepaalt door de woorden uit te spreken. Terwijl in ONE. de woorden niet uitgesproken worden.

Ik vraag Lisa hoe klank en vorm zich tot elkaar verhouden tijdens het componeren van de muziek. “Dat vraag ik me ook af. Het kan niet tegelijkertijd, op klank en vorm componeren, maar je kan wel heel snel wisselen. Ik weeg ze steeds tegen elkaar af. Als ik op een bepaald moment de muziek wil veranderen, heeft dat natuurlijk consequenties voor de tekening, en omgekeerd. Dan weeg ik af of ik de balans tussen de tekening en de muziek goed vind. Ik probeer vorm en klank zo gelijkwaardig mogelijk te laten zijn aan elkaar.”

Welke vorm heeft klank? Zoals het Arabisch schrift een eigen, vormelijke wereld is voor iemand die de taal niet kent, is een notenschrift dat ook. De lijnen waarin Lisa haar muziek schrijft bieden meer openheid, voelen natuurlijker en begrijpelijker aan voor een niet-ingewijde.

 

“Ik zou het een verspilling vinden om in de tijd en ruimte van een theaterbezoek geen stilte, rust of traagheid te bieden. Omdat theater steeds meer de enige plek wordt waar dat kan, waar je door iemand even wordt verplicht tot concentratie. Ik vind dat waanzinnig.”

CD

CD info

 

 

Onder constructie

Valley of

Valley of Saints

In een heilige vallei in het noorden van Libanon kijkt een steenrijke zakenman uit over zijn landgoed en schreeuwt naar één van zijn negen Syrische bedienden om koffie. Maak kennis met Ray. Voormalig geheim agent, vliegenier, houtwerker en gepensioneerd vastgoedmagnaat.

Tegenover hem zit wat overblijft van een vrouw die zich in het vlakbij gelegen buurland had aangesloten bij een strijdersgroep, om in een oorlog te vechten die haar meteen na aankomst weer had uitgespuwd. Zij wil terug. Op weg naar haar oude wereld wordt zij door Ray onderschept. Vanaf dat moment ligt haar leven in handen van hij die de verpersoonlijking is van alles wat zij kapot wilde maken. In de discussie die zich tussen hen ontspint vervaagt de grens tussen onschuld en schuld. En misschien zelfs tussen leven en dood.

 

Valley of Saints is een voorstelling van theatermakers Michael Bijnens & Aurelie Di Marino. Ze delen de wil om in de wereld te staan en op zoek te gaan naar de plekken waar de wortels van die wereld door het asfalt heen breken. Twee makers met de hunkering om alles te investeren in verhalen en in het vertellen van die verhalen. Voor Valley of Saints voert het hen naar de vele paradoxen binnen de radicale islam en wat daarvoor doorgaat. Voorafgaand aan de repetitieperiode spraken ze met Syriëstrijders en zochten zij in de binnenstad van Caïro en de buitenwijken van Beiroet naar de meest perverse uitwassen van onze zogenaamd onoverkomelijke beschaving. Tijdens die laatste reis ontmoette Bijnens in een vallei van waanzin en vrede de zakenman waarop Raymond is gebaseerd.

Michael en Aurelie vonden een partner in crime in regisseur en acteur Ruud Gielens die de Egyptische revolutie van dichtbij mee maakte. Muzikant Stalin Abdi en geluidskunstenares Alexandra Cárdenas componeren en spelen.

 

Valley of Saints ging in première op 27 februari 2015 en is een productie van BRONKS en
d e t h e a t e r m a k e r met de steun van C-Mine, Pianofabriek Kunstenwerkplaats.

Saints

Dag zonder oordeel

Dramaturg Roos Euwe bezocht een repetitie en maakte die dag enkele aantekeningen voor het programmaboekje van de voorstelling. 

 

 

Het is een koude februaridag in Antwerpen. Ik hoor helikopters vliegen boven de stad. In de trein naar Brussel lees ik over de rechtszaak tegen mensen die verdacht worden van onder andere het aanzetten tot of het plegen van terreurdaden in een land duizenden kilometers hier vandaan. Op weg van het station naar het theater kom ik langs een regeringsgebouw en loop met een boog langs de twee jonge mannen in legerkostuum, elk met een wapen ongeveer zo lang als mijn arm.

 

‘Is dit een gesprek?’ vraagt zij aan hem. Zij zit op een stoel, hij staat ongeveer twee meter schuin voor haar. Ze kijken allebei in mijn richting. Het antwoord op die vraag weten ze waarschijnlijk allebei al. In de repetitie van Valley of Saints die ik bijwoon zie ik twee mensen die hun eigen gelijk tegen elkaar opbieden; twee mensen die tot elkaar veroordeeld zijn. Ze delen de wereld in twee en zien daardoor de zwijgende derde niet staan. Ze delen de wereld in twee en dwingen het publiek om te kiezen. Na de repetitie zegt Ruud tegen zijn tegenspeler Aurelie dat als zij boos wordt, hij zal proberen iets anders te doen, er op een andere manier op te reageren. Hoewel hij het zegt als acteur en niet als zijn personage Ray, zegt het wel iets over wat er tussen de twee personages in Valley of Saints gebeurt. Over de strategieën die ze inzetten om van de ander te kunnen winnen. Anders dan twee acteurs kunnen de twee personages niet uit hun rol stappen. Op het slagveld kan je niet meer twijfelen aan je vijand.

 

Na de repetitie vertelt Aurelie Di Marino dat ze een stuk van de wereld in kaart wil brengen ‘aan de hand van ideeën, ideologieën en vormen van fundamentalisme. In deze voorstelling wilde ik mee redeneren met de underdog: soms nog maar zestienjarige jongeren die naar Syrië trekken, terugkomen en vervolgens direct via een terrorismewetgeving in de bak terechtkomen. Hoe bizar of gewelddadig hun ideeën ook soms lijken, vanuit hier wil ik ze begrijpen. Want als we dat niet proberen, puur uit schrik, wat kunnen we dan nog? Het lastige is dat zodra je de andere kant ziet, alles wat je tot dan toe had bedacht en hoe je het hebt geconstrueerd ineens niet meer klopt. Ik had gesprekken met salafistische strijders en hun ouders en ik zag toen mensen met een heel groot engagement. In Libanon ondervond ik dat het spijtig genoeg een gewelddadig engagement is dat alleen mensen treft.’

 

‘In Caïro had ik eens echt een goed gesprek met een salafist’, zegt Michaël. ‘Hoewel ik het niet met hem eens was, kon ik toch heel goed met hem praten.’ Later zegt hij dat hij de rechtszaak tegen onder meer Fouad Belkacem heeft gevolgd vanaf de publieke tribune. ‘Soms heb ik wel zeven of acht uur achter elkaar geboeid geluisterd. Eerst was ik helemaal mee met de aanklager, mee in het demoniseren van deze mensen, mee in hen willen bestraffen. Vervolgens bij de verdediging draaide ik helemaal naar de andere kant. Als ik de rechter zou zijn van deze zaak, zou ik het echt niet weten.’

 

Die avond lees ik over een stad die er alles aan doet om haar vijanden te verslaan: de condors, de spinnen, de vliegen, de termieten, de houtwormen. Eén voor één moesten de soorten die onverenigbaar met de stad waren ten onder gaan. Toen zelfs de sterkste rattensoort werd verslagen en de mens eindelijk de door hemzelf verstoorde orde in de wereld had hersteld, ontwaakte er een vergeten fauna. Ze kwam tevoorschijn uit kelders, sprong van de kapitelen en dakgoten af en posteerde zich aan het hoofdeinde van hen die sliepen: sfinxen, griffioenen, chimeren, draken, spookherten, harpijen, hydra’s, eenhoorns en basiliken.

De

De dochter info

 

 

 

 

Onder constructie

dochter

The garden laboratorium

The garden Laboratorium info

 

Wat is de link tussen kitscherige Italiaanse tv-shows en hooliganisme?

The Garden Laboratorium!

Duo Micha Goldberg en Sophia Rodríguez maken een voorstelling bij CAMPO.

Een onderzoek naar verschillende vormen van geweld, incl. pluimen, kostuums en bloot gat.

“Sometimes you have to pick the gun up to put the Gun down.”
Malcolm X

Als twee hooligans onderzoeken Micha en Sophia of geweld valt te legitimeren?

Of het een constructieve kracht kan zijn? Of het helend kan werken? Of het een artistieke kwaliteit kan hebben? Whatch your tale!

 

In mensen zit veel geweld, meestal weten ze dat te beheersen tot het echt niet meer te houden is, met vaak excessieve explosies tot gevolg. Is this the only way out?

Kan geweld misschien ‘theatraal’ gekanaliseerd worden en kunnen extreme excessen zo vermeden worden?! Kan geweld ontdaan worden van negatieve connotaties, om zo de focus opnieuw bij de oorzaak van het geweld te leggen? (Swieuw).

 

The Garden Laboratium is een voorstelling van Micha Geldberg en Sophia Rodriguez met naast hen op podium Alexander Iwanov en met tekeningen van Jimmy Kosolosky. Een productie van CAMPO met d e t h e a t e r m a k e r ism De Brakke Grond en RITCS. Belgische première 12 maart 2015.

 

 

© CAMPO

Onderzoek

Onderzoek Nele Vereecken info

 

 

Onder constructie

Nele Vereecken

© WANNES CRÉ© WANNES CRÉ
© d e t h e a t e r m a k e r

Winterversie #2

Winterversie #2 info

Het literaire kamikazecollectief Bookers & Hookers maakt openluchtvoorstellingen in en rond Antwerpen. In 2015 duiken ze – gewapend met boeken – een Antwerpse steeg in voor de creatie Winterversie #2.

Bookers & Hookers is een collectief van vier: Nico Boon, Hanne De Backer, Ine Bettens en Aurelie Di Marino, voor Winterversie #2 aangevuld met Renée Goethijn en Nathalie Goossens.
Ze bewijzen collectief dat de literatuur een bewaarplaats van het menselijke geheugen én een broedplaats voor alternatieven is. Hun voorstellingen zijn speels en rebels qua vorm, doorzocht en doorgraven qua inhoud.

Concept en spel Nico Boon, Hanne De Backer, Ine Bettens, Aurelie Di Marino, Renée Goethijn, Nathalie Goossens en gasten| productie Bookers & Hookers vzw & d e t h e a t e r m a k e r | coproductie Kultuurfaktorij Monty, Kunstencentrum De Werf | in samenwerking met Het Bos

 

 

 

 

© Denis van Laeken

Klepperkes 2015

Klepperkes 2015 info

In januari/ februari 2015 vindt de tweede editie van De Klepperkes plaats, het kleine coole broertje van de Antwerpse Kleppers. Alle voorstellingen spelen in de Arenbergschouwburg en kosten 8 euro.

Vanuit d e t h e a t e r m a k e r doen mee: Heimat I, #BOS en Bookers & Hookers

 

Onder constructie

 

 

© Toneelhuis
© d e t h e a t e r m a k e r

K.A.K. sessies

K.A.K. sessies info

Onder constructie

 

 

 

De koekjesfabriek

© WANNES CRÉ
d e t h e a t e r m a k e r

Euthanasie

Onderzoek Euthanasie met Barbara & Stefanie info

MEI 2015, Het Bos.

In het kader van de verdere ontwikkeling van hun voorstelling ‘Euthanasie met Barbara en Stefanie’ zetten de zussen Claes tijdens Boskamp een onderzoekstraject uit. Niet achter gesloten deuren maar doorzichtig en voor publiek.

Euthanasie is geen kattenpis dus vinden de zussen Claes het belangrijk om dit onderwerp zeker niet enkel vanuit henzelf te benaderen. “ Het is gewoon te complex en gevoelig om alleen te doen”.  Ze confronteren specialisten, publiek, kinderen en andere artiesten met hun werk. De zussen maakten een lange lijst met daarop mensen die ze iets zouden willen zien doen rond euthanasie. Plan is hen gedurende de maand mei in hun decor uit te nodigen.

Er zal een avond zijn met poëzie een met ‘informatie, een koffietafel, er komt derwisjdraaien, een film, we gaan zingen en life tekenen.

Van en met: Barbara Claes, Stefanie Claes, Maarten Devriese,  Stefanie Osman Catik, Berlinde De Man, Jeroen Van Herseele en Winne Clement. Producent van het onderzoek: d e t h e a t  e r m a k e r. Met dank aan: Lucinda Ra en De Werf. In nauwe samenwerking met: Maarten Devriese en HET BOS.

Onderzoek met Barbara & Stefanie

© d e t h e a t e r m a k e r

EXHIBIT

EXHIBIT info

 

 

Onder constructie

© Pieter Vanderbosch
© Griet Depraetere

self. ocean,

SELF. OCEAN, info

ontstond na een maand werken in de oude bokszaal
van Tondelier in Gent, een ruimte die tijdelijk
gebruikt kon worden in afwachting van
afbraak.

Het onderzoek van Simon van Schuylenbergh
en Siska Baeck vertrok vanuit de tekeningen van
Jürgen Partenheimer: het werk ontstaat op een organisch manier
(de hand volgt de lijn).
Simon danst, Siska schrijft (en danst).

self. ocean, is nog altijd in ontwikkeling, in beweging
en wordt zo nu en dan getoond.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
2/12/201520:00GentOude bokszaal Tondelier
3/12/201520:00GentOude bokszaal Tondelier
4/12/201520:00GentOude bokszaal Tondelier
15/5/201613:00AntwerpenHet Bos
21/3/201717:00‘s-HertogenboschFestival Cement
22/3/201717:00‘s-HertogenboschFestival Cement
25/3/201719:00AntwerpendeSingel

© FERRE

 

 

 

 

 

een voorstelling van en door Rebekka de Wit
met muziek door Jonas Vermeulen en coaching door Willem de Wolf
licht door Rebekka de Wit & Sylvia Cuycken en video door Geert De Vleesschauwer
productie d e t h e a t e r m a k e r en co-productie De Singel
première 19 december 2014

STRIJD TEGEN MOEDELOOSHEID

Rebekka de Wit en Willem de Wolf over De presentatie van het ongecensureerd moppenboek

“Ze heeft een goede tekst geschreven. Belangrijk, ook.” zegt Willem de Wolf over Rebekka de Wit net nadat ik de recorder heb afgezet. En dat terwijl het gesprek begint met de constatering dat woorden er steeds minder toe lijken te doen. Dat de cijfers belangrijker zijn. Rebekka: “Er zijn geen woorden meer over.”

 

Veertien dagen voor De presentatie van het ongecensureerd moppenboek schuif ik bij Rebekka en Willem aan. Het is het derde solowerk van schrijfster en theatermaker Rebekka de Wit, vorig jaar nog te zien met Heimat dat ze samen met Freek Vielen, Tom Struyf, Harald Austbø en Suzanne Grotenhuis creëerde. De presentatie van het ongecensureerd moppenboek schrijft en speelt Rebekka zelf; Willem de Wolf, deel van gezelschap De Koe, denkt met haar mee.

Nu zitten ze tegenover elkaar met een kop koffie en een kop thee, praten snel en nieuwsgierig met elkaar over de taal, over Rebekka’s tekst en over de onmogelijkheid alles te willen oplossen. Voor ik een vraag kan stellen zit ik al middenin in hun gedachten. Hun toon is niet somber of zwaarmoedig, wel kritisch en bedachtzaam maar ook licht en optimistisch. Hun noodzaak om te denken, te praten, te schrijven en vragen te stellen is voelbaar, net als hun vermogen om het grote en het kleine met elkaar te verbinden. Van de zinloosheid van woorden in het algemeen springen ze naar het moppenboek en naar een belangrijk gesprek dat Rebekka had de dag ervoor. Ze heeft het opgenomen maar weet nog niet wat ze ervan kan gebruiken. Ze vraagt zich af of ze kan eindigen met een conclusie, want spreekt ze zichzelf niet tegen als haar tekst juist een aanval op de conclusie is?
“Je kan niet in één voorstelling ook dat nog oplossen”, antwoordt Willem. “Er zit ergens een manco in je redenering, en als die er niet zit zoek ik hem wel als luisteraar. Dat is ook goed. Het moet een beetje stuk want je kan niet luisteren naar iemand die overal aan heeft gedacht, naar iemand die gelijk heeft. Ik weet wel dat jij dat zou willen. Maar dan word je gek.”
Rebekka lacht en denkt na. “Ik vraag me af of ik ook zo luister, zoekend naar waar het mankeert?” “Jawel.”
“Ja, waarschijnlijk wel.”

 

De grootste, meest fundamentele delen van de tekst zijn geschreven, vertelt Rebekka, en nu puzzelen ze nog aan een aantal dingen. Maar zo vanzelfsprekend als het nu lijkt, was het niet.
Rebekka: “Ik begon met het idee om de hofnar van de Singel te zijn gedurende het jaar dat ik hier zou werken. Inmiddels ben ik daar vanaf gestapt maar de hofnar vind ik nog altijd een mooi figuur. Wat ik zo jammer vind in veel cabaret en comedy is dat de grap vaak het doel is en de inhoud erbij wordt verzonnen om ze de suggestie van noodzakelijkheid te geven. Ik wilde een moppenboek schrijven vol moppen die helemaal niet grappig zijn, die eerder een verzameling deerniswekkende essays over de wereld zijn, intens droevige dingen eigenlijk. Ik begon te schrijven maar afgelopen zomer ging mijn USB-stick met alle teksten die ik in het afgelopen jaar had geschreven kapot. Hoewel er veel werk op stond en vrienden het heel erg voor mij vonden, was ik eigenlijk heel opgelucht. Ik voelde me verlost van het materiaal. Ik heb de USB-stick proberen te redden. Dat lukte, ik kreeg het materiaal terug en besefte dat het echt een verlossing was geweest. Ik vond het niet goed. Ik las het terug en zag dat ik had geprobeerd te lijken op iemand die grappig is.”

Er is geen moppenboek meer maar “er was één dingetje dat ik wel wilde bewaren”, vervolgt Rebekka. “Ik had een stuk geschreven over iemand die zegt dat het grote probleem van deze tijd is dat er geen groot verhaal is dat het verhaal van het geld aanvalt. Ik heb een heel ambivalente houding tot die uitspraak omdat ik het aan de ene kant geloof maar tegelijkertijd ook krankjorum word van het gemak waarmee dat gezegd wordt. Een ander verhaal bedenken, maar met welk vocabulair dan? De banken zitten in onze hoofden, hoe komen we daar los van? De uitkomsten van pogingen een ander verhaal te creëren, ook in theater, vind ik teleurstellend. Toch voel ik me verantwoordelijk en word weer kwaad dat ik me er verantwoordelijk over voel. De uitspraak dat we geen ander groot verhaal hebben is onderdeel van een scala aan dooddoeners die een aanslag vormen op het denken, al die conclusies waar ik simpelweg geen antwoord op heb. Toen ik dit aan Willem vertelde, zei hij dat ik misschien wel een antwoord moest schrijven. Zodat mensen die weggaan toch twijfelen, aan het verhaal van het geld, of aan hun conclusies.”

Willem: “Toen Rebekka met dit vertelde voelde ik daar een urgentie (een rotwoord, maar toch), ook bij mezelf. Wat als het lukt wel een antwoord te geven? Die poging is essentieel maar hoe riposteer je dat? En vooral ook, hoe kom je af van het gevoel waardeloos te zijn wanneer iemand zoiets poneert “We hebben geen groot verhaal dat het verhaal van het geld aanvalt” ? Het is de bedoeling van zo iemand om je moedeloos te maken. Want diegene die dat zegt heeft de wereld bestudeerd en is tot de conclusie gekomen, dus vanaf nu kan jij je pogingen staken. Je was misschien nog van plan het juist in die richting te zoeken maar iemand zegt: “Nutteloos”. De poging om dat gevoel, de moedeloosheid maar ook de pijn en de woede, te bestrijden, daar werden we allebei heel enthousiast van.”

“En misschien lukt het ook niet”, voegt hij er aan toe. “Want het is ook ingewikkeld.” Ze denken even na en lachen, bescheiden en strijdbaar. Ze denken verder over de woorden die er minder toe lijken te doen, of we nog te redden zijn, over de mogelijkheid als kunstenaar om iemand voor tien seconden te verwarren, over het andere verhaal en hoe dat te vertellen.

 

– opgetekend door Roos Euwe voor het programmaboekje van Presentatie van een ongecensureerd moppenboek, december 2014.

Ik weet er te weinig van.

Ik weet er te weinig van info

 

 

Onder constructie

© WANNES CRÉ

#BOS

#BOS info

Er zijn mensen die radicaal voor hun doel gaan, zonder compromis. Ferre en Louis staan versteld van hun engagement. Want hoe hard je ook iets probeert, het zal altijd tegenvallen. Het is altijd schoner in je dromen. Het is de poging die telt.

Kijk naar de hemel

Wat hangt er boven je hoofd?

Een zwaard of een zon?

Zorg voor een dak dat kan zweven als een vlieger.

In de voorstelling #BOS sleuren Louis Janssens, Ferre Marnef en Timo Sterckx een uur lang met planken zodat ze een uur lang met het leven zeulen.

speeldata
speellijst
datumuurstadhuis
5/9/201420:00AntwerpenHet Bos
6/9/201420:00AntwerpenHet Bos
7/9/201420:00AntwerpenHet Bos
4/12/201420:00AntwerpenZuidpool
5/12/201420:00AntwerpenZuidpool
20/1/201520:00AntwerpenArenberg
13/2/201520:00Wilrijkcc De Kern
6/3/201520:00BorgerhoutRataplan
7/3/201520:00BorgerhoutRataplan
25/3/201520:30GentCAMPO
3/8/201515:00OostendeTheater aan Zee
4/8/201520:00OostendeTheater aan Zee
28/11/201520:00AntwerpenRataplan
2/4/201620:30UtrechtTweetakt Festival
2/4/2016AntwerpenDESTUDIO
27/5/2016RotterdamOperadagen
24/9/201620:00Hallecc 't Vondel

© d e t h e a t e r m a k e r
© FERRE